Arkadiusz Pawłowski poleca…

nych po europejsku, i 4 do 500 Oypajów albo żołnierzy czarnych, coby nie było dostatecznem do obrony Pondiehery, którego obwód jest zbyt rozległy. Nadto, mury otaczające ją są watłe i słabo bronione przez bastjony, nazbyt jedne od drugieh oddalone, oprócz od strony morza,. z której rozległe szańce czynią miasto niepodobnćm do wziecia. Przed obwodem murów miasta znajduje się bardzo piękny przekop z mostami zwodzo- nemi u wszystkieh bram, które są bardzo ozdobnej architektury.

Ludność Pondiehery wynosi około 65 do 70,000 mieszkańców, między którymi jest 50,000 Mała- Larów. Reszta składa się z Europejczyków i Azjatów: których tam ^widoki handlowe sprowadzają. Większa ieh cześć, równie jak Europejczyków żeni się z .metyskami tego kraju, które mają kolor ciała brunatny. Kobiety europejskie są tam rzadkie i bardzo poszukiwane, nie- tylko dlatego iz mają wielką wyższość nad kobietami krajowemi, przez piękność płei i przyjemnośc osoby, ale i przez przymioty serca i u- mysłu. Nie znam smutniejszego towarzystwa dla męzczyzny, nad towarzystwo Malabarki; jest to sama ciemnota i nieokrzesaność; żują one ustawieznie betel, co ieh ustom ślinie nadaje obrzydliwy kolor krwawy; posiać ieh jest odrażająca, do czego przyczynia się jeszcze ;iie mało ich zachowanie sio, giqsta, ton głosu i rozmowa. Tak są powolne i leniwe, iż jeśli klói.a przypadkiem,

-^— oa "*-

.ełora równa się 8 frankom; rupja srebrna 2 f?. 50 centimom; fanon 30 cent., a kasz l centimo- wi.

Gubernator Pondiehery ma miedzy Malabara- mi tytuł Nababa albo rządey.prowineji; dowodzi on pięciu tysiącami jazdy, którą rekrutuje, u- zbraja i utrzymuje swoim kosztem; codziennie, kiedy wyjeżdza poprzedzaja go dwie chorągwie, straż piesza i gwardja konna. W czasie pochodu uroczystego, postępuje przed nim stu lanejerów i trzy słonie, na których siedzą sztandarowi ; za kareta jego jedzie tłum jezdzców i brygadjerów.

Kompanja franeuzko- indyjska posiadała około Pondiehery własności, które jej przynosiły przeszło 20,000 pagód; o pół mili od miasta miała okazały dom wiejski, z wspaniałymi ogrodami, do którego od miasta prowadzi alea z la- marynów.

Liczba Europejczyków mieszkających w Pon- diehery jest bardzo mała w porównaniu z Ma- labarami. Indjanie tu są prawdziwymi krajowcami, na których Mogołowie zdobyli całą Indję. Malabarowrie są zwykle czarni, oprócz tych co pochodzą z kast wyższych, których kolor jest żółtawy, albo uschłych liści. Rysy ieh twarzy są dosyć piękne, kibie mają wysmukłą, chód śmiały, ale temperament słabowity; nie nosz;| wcale włosów, prócz małego kosmyka na środku głowy od tyłu zostawianego; zapuszczają jednakże brody. Ubiór ieh składa się z kilku łokci
białego płótna, którćm obwijają ciało. Kobiety zachowuja włosy jako najpiękniejszą ozdobie przyrodzona; są one w ogólności małego wzrostu, a pomimo czarnego lub miedzianego koloru ciała, .rysy ieh są przyjemne nawet w oczach Europejezyków.

kastami indyjskiemi; najwięcej liezyć ieh mozna w kaście Parjów.

Missjonarze przestrzegają pilnie różniey miedzy kastami nawróconych; odziedziezyli oni wglcdem parjów wstrct l wzgardę jakieh ci od innych kast doznają; oddzielaj;} ieh jak trędowatych w kościele. l nie dozwalają im wchodzie do swego gmachu. Kiedy złożony chorobą parja wezwie do siebie missjonarza dla pozyskania sakramentów, ten ostatni nie wchodzi nigdy do domu umierającego, ale każe go przynieść na ulieę, gdzie przysposabia go na śmierć lak ostróżnie aby się go nie dotknął, z x>bawy zapewne skażenia, jakiego się lekają inne kasty indyjskie.

Pisat.o wieie o .rełigji Malabarów, która jest może nhjniedorzeczniejsza i najbardziej poniżająca jaką ludzie wymyślie mogli; bóstwa które CzczĄ pod imionami Brahmy, Wisznu itp. są ha- niebnemi bóstwami, a cześć jaką im oddają zgodna z przypisywanym im charakterem. Powieści jakie lud opowiada o nieh trafiają zupełnie do smaku narodu. Religja ta, zmysłowa, tehnąca bezwstydeml odznaczająca się ciemnotą, przeniosła do nieba namiętności ludzkie, czyniąc bóstwa podobne do ludzi, zamiast tych ostatnieh czynie podobnymi pierwszym.

Humana ad deos transtulit, c1ivina maiłem ad nos;

Ich religijne dzieje są tak śmieszne i dziecini ' ,

brzedzie, w obeeności rodzieów swoieh, młode dziewczęta za mąż iść majace.

Pobożni czcieiele bóstwa Puleyar, równie ko- biety jak męzczyzni mają na czole pewne godło tego kamiennego bożyszcza, odmalowane kolorami; noszą je także ze złota lub srebra na szyi zawieszone. Znajdują się poganie między Malaba- rami, czczący djabła, zwierzęta rozmaite, drze- wd, rośliny, góry; inni obieraja za przedmiot czci swojej, to 'co tylko najhaniebnićjszego namiętności mieć mogą.

ReligjaMalabarów nie zna krwawych ofiar, ponieważ zakazuje zabijać równie ludzi jak i zwierzęta. Wpagodach widać same jedynie ofiary i libacje z oliwy. i masła, co wraz z odorem lieznych lamp, dzień i noc gorejących, i z odrażającą nie-r czystością sprawianą przez ogromne nietoperze, które tam tysiącami przebywają, czyni te miejsca zaraźliwemH często nieprzystępnemi. .Nietoperze znajdują w tych miejscach tem pewniejsze schronienie, poniewaz uważane są^za świete, co jednak nie wstrzymuje Europejezyków od strzelania do nich, są bowiem bardzo delikatnym przysmakiem^

Bramini, jak wiadomo, składają kastę najszla- chctniujsza pomiędzy Malabarami; są oni z uro^ <łzenia kapłanami narodu, j sami tylko jedynie
mogą sprawować obrządki ku czci bogów; oni to przechowują mitologję religijną oraz wszelkie wiadomości i nauki indvjskie; posiadają zaufanie i szacunek całego narodu, ale korzyść ta z urodzenia do nieh przywiązana wkłada na nieh bardzo uciażliwe i przykre obowiązki, jako to: ł.) nie mogą jeść niezego co było życiem obdarzone; 2) muszą sobie sami przysposabiać pożywienie ; 3) nie mogą zawierać związków małżeńskieh z kobietami z kast innych; 4) wdowy ieh nie mogą w powtórne wchodzie śluby; golą sobie głowy, a nawet niektóre z nieh palą się. na stosie zmarłego małżonka.

. " i . . ' »

Zatrudnieniem ieh głównem jest uczenie się języka dawnych Brachmanów czyli Braminów, to. jest SamskiytsMego. Przewodniezą nadto zgromadzeniom religijnym, urządzają obchody świąt, processje i rozmaite obrzędy.

We wszystkieh świątyniach znajduje się pewna liezba młodych dziewcząt zwanych Baja- deckami, przeznaczonych do służby bożyszcz i Uraminów; właśni ieh rodziee oddają je na tea" cci kapłanom; i dla tego uczą je czytać, spie, wać i tańczyć; one to odbywają modły publiezne w pagodach, spiewają pochwały bogów i tańczą