Strona 109
}
rze żniwa napełnione ludźmi: tutaj gotują pożywienie, tam śpiewają, śmieją się, gawędzą, a wszystk"o w języku Quiehua, hiszpański bowiem jest tutaj równie obey^»k angielski albo niemiecki. Obyczaje, zwyczaje v ubiory, wszystko jest dawne peruańskie, tak jak było przed lat 350, i znajdowaliśmy się miedzy prawdziwymi potomkami Manea Capau i Mama Cellau. Rozłożyliśmy się między gadatliwą rzeszą, i wraz z nią gotowaliśmy, kurzyli tytuń, pili i śmieli się; Indjanie żartowali z mowy hiszpańskiej, Indjan- ki naśladowały obee tego języka wyrazy, wszystko Jednak było uprzejmie i wesoło, tak że .w krótee zdawaliśmy, jedną z nimi tworzyć rodzi. nę. Ponieważ postąpiłem już nieco w ieh mowie , mogłem więc żartować i śmiać się z mło- demi Indjankami, które okazywały wieie dowcipu i figlarności. Nazajutrz wyruszyliśmy bardzo rana; mocna mgła zwieszała się nad zie- inią. proga okręcała się około wysokiej góry, po, jednej legua rozdzieliła sio: w prawo szła na dół do. Aparama, my zaś pozostaliśmy na wysokości. Deszcz znowu zaczął padać, i zno* vu musieliśmy iść pieszo. Góry zarośnięte były wysoka indyjską trawą i róźnemi ziołami. W krótee ujrzeliśmy drugie Tambo Uecit, o 8 legua od Pallcea; niedaleko od Uecu droga ęchodzj ź góry na lewo, taż sama o którój przy Limbani wspomniałem. Droga ta jest zwyczajną na tych równinach dla wszystkieh wiosek, z tej
No comments yet.